Dobry sen, czyli minimalizm w sypialni

Sypialnia jest miejscem relaksu i odpoczynku.... Ostatnio, w ramach przetrwania upałów przeszłam w stan wegetatywny, objawiający się bezruchem i przeglądaniem papki serwowanej przez tv. Nie jestem fanem telewizji, nawet nie bardzo się orientuję, jakież to kanały posiadam, jechałam więc po kolei, używając jednego przycisku na pilocie i poświęcając średnio 30 sekund na zorientowanie się, że danego programu oglądać nie chcę, aż trafiłam na coś o wnętrzach, gdzie jacyś mili ludzie zapewnili mnie, że będą meblować sypialnię idealną. Skuszona wizją, roztaczaną z dużym entuzjazmem i jeszcze większą pewnością, postanowiłam podciągnąć się teoretycznie i obejrzeć ową cudowną metamorfozę...
Ogólne działania przeprowadzone w programie można podsumować mniej więcej tak:
-wyrzucamy stare gazety, kartony po pizzy i uschnięte rośliny doniczkowe
-usuwamy brudne naczynia i ubrania
-oddajemy komuś stos pluszaków
-chowamy deskę do prasowania
-malujemy ściany na ciemnozielono
-kładziemy białą, puchatą wykładzinę
-przykrywamy łóżko narzutą
-zasłaniamy okno długimi białymi zasłonami
-kupujemy nowy, ogromny telewizor i wieszamy go na ścianie.
I już. Aby wyjaśnić telewidzowi cud owej metamorfozy kilkakrotnie podkreślono, że zielony koi i relaksuje, a brudne kubki nie posiadają tej właściwości... Po czym przedstawiono właścicielkę  owej sypialni , która piszczała z zachwytu i zaległa w butach na łóżku, przed włączonym telewizorem, w pełnym relaksie i wyluzowaniu.
No i właśnie. Wielokrotnie zetknęłam się że stwierdzeniem, że w sypialni nie powinno się trzymać rzeczy zbędnych i niepotrzebnych, ponieważ przeszkadzają w zasypianiu. I w swej naiwności myślałam, że dotyczy to fidrygałków wszelakich, tak przeze mnie ukochanych i w mojej sypialni zgromadzonych, a nie sterty brudnych majtek, butów i kartonów po pizzy. Nie jestem też pewna, czy ciemnozielone ściany i biała wykładzina jest wszystkim, o czym marzę. Z natury jestem leniwa straszliwie... Ale nie znoszę kurzu, bałaganu i kociego futra fruwającego po domu. A że bez fidrygałków życia sobie nie wyobrażam, to mam co obcierać, czyścić i pucować. W zasadzie wycieranie kurzu zamieniłam w zabawę, polegającą na dziwieniu się własnym zbiorom i drobnym zmianom-przestawianiu przedmiotów z miejsca na miejsce. O ile ciemnozielone ściany to sprawa dyskusyjna, i nie przeczę, że kiedyś ów kolor mnie korcił, to biała, puchata wykładzina...miałam kiedyś biały dywanik łazienkowy. Po miesiącu był zeprany na śmierć. I nigdy więcej nic białego na podłodze nie położę. Wizja długowłosej wykładziny oblepionej kocim futrem, z plamami kawy, którą notorycznie rozlewam, relaks uniemożliwiłaby mi nie tylko w sypialni, ale gdziekolwiek. Przecież to by trzeba jakoś posprzątać przed snem, żeby pierwszym porannym widokiem owa brudna wykładzina nie była. A biorąc pod uwagę, ile futra w ciągu doby gubi Pusia, trzeba by i tak poranek zacząć od sprzątania. Oczywiście, można kota do sypialni nie wpuszczać, ale na to trzeba posiadać serce z kamienia i refleks rewolwerowca. Można też kota wyszczotkować, niestety Pusia niektórych części szczotkować sobie żadną miarą nie daje. Teoretycznie można też nie pić kawy w łóżku, ale co to za relaks?
Wracając do relaksująco - usypiających właściwości sypialni, to porad udzielać każdy może, trochę lepiej, lub trochę gorzej, więc i ja pozwolę sobie porad udzielić. Po pierwsze, niech każdy mebluje, jak uważa, co jednego rozprasza drugiego usypia, po drugie, precz z telewizorem w sypialni, który kradnie czas i przy którym nie powinno się spać, a po trzecie, pamiętajcie, że w łóżku musi się oprócz Was zmieścić także Wasz ukochany futrzak...który z czasem może się, tak jak moja Pusia, roztyć. Niestety ja mojej kocicy w obecnych gabarytach nie wliczyłam i teraz śpię z podkulonymi nogami...

 Totalny miszmasz, tak jak lubię. I nie dajcie sobie wmówić, że pustostan z samym łóżkiem zapewni Wam dobry sen. Zapewniam Was, że wygodny materac jest dużo ważniejszy.